Skip to content

Stwardnienie rozsiane ad

4 tygodnie ago

722 words

Dodatkowo, zarówno utrata neuronów, jak i utrata aksonów rdzenia kręgowego wiąże się ze stopniem zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (19, 20). Patologiczna charakterystyka demielinizacji korowej jest zazwyczaj ograniczona do próbek autopsyjnych osób z długotrwałą chorobą, ale zdarzały się również przypadki wczesnego RRMS z zapalną demielinizacją korową, zanim powstały zmiany istoty białej, co sugeruje, że niektóre zapalenia można rozpocząć w warstwa podpowierzchniowa (21, 22). Niektórzy patologowie sugerują, że oddzielne mechanizmy mogą być odpowiedzialne za zapalne i zwyrodnieniowe komponenty postępu choroby, szczególnie biorąc pod uwagę, że akumulacja niepełnosprawności może zależeć bardziej od wieku pacjenta niż początkowy przebieg choroby (23. 26). Potencjalne mechanizmy degeneracji progresji obejmują zwyrodnienie Wallerian a wtórne do demielinizacji i przecięcia aksonów, uszkodzenie reaktywnych form tlenu i tlenku azotu lub brak energii z dysfunkcji mitochondriów (27-29). Alternatywna hipoteza sugeruje, że progresja degeneracyjna może być spowodowana przez kompartmentalizację choroby za naprawioną BBB z trwającą odpowiedzią zapalną oddzieloną od regulacji obwodowej. Chociaż wczesny RRMS jest mediowany przez adaptacyjny układ odpornościowy, z falami komórek T transportujących do OUN z obwodowego układu odpornościowego, możliwe jest, że zapalenie OUN w SPMS jest pośredniczone przez wrodzony układ odpornościowy, z aktywowaną mikrogleją oddziałującą z astrocytami, prowadząc do do zniszczenia oligodendrocytów. Na przykład, istnieje swoista ekspresja wrodzonych receptorów, takich jak TIM-3 na mikrogleju w istocie białej, ale nie w istocie szarej w normalnej tkance mózgowej. Przy zapaleniu występuje ekspresja liganda TIM-3 galektyny-9 na astrocytach, co może prowadzić do TNF-a. wydzielanie przez mikroglej niezależnie od limfocytów T (30). Pęcherzyki komórek B meningeal. Biorąc pod uwagę utrzymujące się pasma oligoklonalne i wzrost IgG, które charakteryzują CSF u pacjentów z SM (31) i skuteczność przeciwciał anty-CD20, takich jak Rituximab, przy zmniejszeniu częstości nawrotów (32), komórki B i komórki plazmatyczne są uznawane jako odgrywające ważną rolę w patologii SM. Ektopowe limfoidalne struktury pęcherzykowe opisano w oponach pacjentów z SPMS (33). Struktury te zawierają proliferujące komórki B sugerujące centra zarodkowe, a także komórki plazmatyczne, komórki T i komórki dendrytyczne. Interesujące jest, że w korze subpowej blisko pęcherzyków oponowych występuje gradient pogarszających się strat neuronalnych i aksonów, co sugeruje, że może występować humoralny element cytotoksyczny, częściowo odpowiedzialny za demielinizację korową obserwowaną w patologii szarej materii (19, 20, 34). Podczas gdy powstawanie i utrzymywanie się pęcherzyków limfatycznych sugeruje utrzymywanie się antygenów w celu wywoływania ciągłej reakcji zapalnej i humoralnej, tożsamość antygenu lub czynnika zakaźnego, który napędza ten proces, jest nieznana. Dane epidemiologiczne i zwiększona reaktywność immunologiczna swoistych dla EBV u pacjentów z SM sugerują, że EBV może odgrywać rolę w stymulowaniu układu odpornościowego (35-39), aw jednym z raportów zakażenie EBV komórek B było odpowiedzialne za stymulowanie tworzenia tej ektopowej limfy węzły (40). Jednak wyniki te nie zostały powtórzone i nie udało się zidentyfikować śladu EBV w komórkach B miąższu lub opon mózgowych za pomocą technik molekularnych. Ponadto wydaje się, że istnieje znacząca łączność między populacjami komórek odpornościowych obecnych w CSF i OUN. konkretnie, pokrewne klonalnie ekspandowane komórki B zostały zidentyfikowane w miąższu mózgu, pęcherzykach oponowych i CSF (41), a ponadto te komórki B i klony plazmablastów są odpowiedzialne za dooponowe wytwarzanie immunoglobulin (odnośnik 42 i Figura 1). Warto jednak zauważyć, że prążki oligoklonalne utrzymują się przy leczeniu przeciwciałem monoklonalnym anty-CD20 pomimo zmniejszenia liczby limfocytów B w surowicy i CSF, co wskazuje, że te komórki anty-B nie wpływają na dojrzałe komórki plazmatyczne (43). Ryc. Komórki B spokrewnione z komórkami wypełniają miąższ mózgu, blaszki, normalnie występującą białą materię (NAWM), opony mózgowe i CSF w SM. Analiza repertuarów komórek B pochodzących z opon mózgowych, płytek, NAWM i CSF z mózgów 11 osób z SM wykazała, że większość komórek B przebywała wyłącznie w jednym obszarze, ale niewielka część klonów była dzielona między różne lokalizacje. Analiza klonalnie ekspandowanego podzbioru komórek B wykazała, że 39%. 62% tych klonów zamieszkuje różne lokalizacje w MS OUN. Reprodukcja za zgodą Brain (41). Paradygmat dla patogenezy komórek Th17
[podobne: pharmaceris h stimupurin, zaburzenie częściowe, ciasteczka z wróżbą teksty śmieszne ]
[patrz też: przychodnia łucznicza szczecin, podsłuchane w biedrze, zaburzenie częściowe ]