Skip to content

Stwardnienie rozsiane czesc 4

2 miesiące ago

724 words

Po drugie, komórki Th17, które zaatakowały ośrodkowy układ nerwowy, zwiększają przepuszczalność BBB poprzez uwalnianie cytokin i inicjują patologiczną kaskadę zapalenia skorelowaną z klinicznym zaostrzeniem. Interesujące jest to, że w niedawno opublikowanej pracy zasugerowano, że patologiczną odpowiedź komórek Th17 można kontrolować, wykorzystując oś CCR6-CCL20 do przekierowania komórek do dwunastnicy, gdzie nabywają one fenotyp supresyjny regulacyjny (52). Przyszłe badania mogą badać, czy u pacjentów z SM istnieje defekt w tym systemie, czy też można go wykorzystać jako podejście terapeutyczne. Co to są autoantygeny. Swoistość pojedynczego antygenu dyktująca autoreaktywną odpowiedź immunologiczną u pacjentów z SM była trudna do wyjaśnienia, w przeciwieństwie do przeciwciał o wyższym powinowactwie, które rozpoznają autoantygeny, które definiują wiele chorób neurologicznych, takich jak receptor acetylocholiny. w myasthenia gravis (53) i aquaporin-4 w neuromyelitis optica (54, 55). Przeprowadzono intensywne badania reaktywności komórek T na antygeny mielinowe, w tym zasadowe białko mieliny (MBP), białko proteolipidowe i glikoproteinę oligodendrocytów mieliny (MOG), jak również transaldolazę specyficzną wobec oligodendrogleju i białko szoku cieplnego B-krystalina (56. 63). Niedawno zidentyfikowaliśmy istotnie wyższą częstość komórek T reagujących na MOG u pacjentów z SM przy użyciu tetramerów MHC obciążonych antygenem (64), a przeciwciała przeciwko temu białku odzyskano z płytek u pacjentów z MS (59, 61). Jednak ogólna zgoda jest taka, że nie ma jednego, ale kilka patologicznych antygenów zaangażowanych w tę chorobę. Dodatkowo, chociaż początkowa autoreaktywność może być specyficzna dla konkretnego antygenu, proces rozprzestrzeniania się epitopu może rozszerzyć pulę specyficzności aktywowanych komórek odpornościowych tak, aby obejmowały wiele epitopów docelowego antygenu, a nawet dodatkowe antygeny (65). Autoreaktywne limfocyty T zostały opisane zarówno u zdrowych osób z grupy kontrolnej, jak i u pacjentów z MS (66), a te naiwne autoreaktywne komórki T mogą dostać się do stanu zapalnego OUN, gdzie są aktywowane przez lokalne komórki prezentujące antygen i mogą przyczyniać się do wtórnego swoistego dla antygenu zapalenia. Środowiskowy czynnik wyzwalający dla MS jest nieznany, chociaż dane epidemiologiczne wskazały na liczne zakaźne i niezakaźne czynniki związane ze zwiększonym ryzykiem MS, a antygeny drobnoustrojowe są mocno podejrzane (67, 68). Wykazano potencjalną reaktywność krzyżową pomiędzy epitopami MBP, MOG i transaldolazą z antygenami drobnoustrojowymi, co sugeruje, że mechanizmy mimetyki molekularnej mogą być odpowiedzialne za początkowy spust (69, 70). Genetyka MS Wiele z naszego wczesnego zrozumienia dziedziczności choroby wynika z badań epidemiologicznych i zgodności choroby u bliźniąt lub członków rodziny. Jednak ograniczone przez niepełne kandydackie badania genetyczne i analizy sprzężeń oparte na rodzinach z wieloma przypadkami lub dopasowanymi kontrolami przypadku, przez 30 lat niewiele było znaczących postępów w odkrywaniu nowych genów, które były znacząco i odtwarzalnie związane z MS oprócz locus MHC na chromosomie 6p21 (71). Nasza wiedza na temat genetyki SM dramatycznie się rozwinęła w ciągu ostatnich 5 lat w oparciu o fundamentalne postępy w genetyce ludzi, takie jak sekwencjonowanie ludzkiego genomu i generowanie mapy haplotypów (HapMap). Ogólnounijne badania asocjacyjne. Badania asocjacyjne stanowią alternatywne podejście do klasycznych analiz sprzężeń i mają większą moc statystyczną do wykrywania wariantów, które zapewniają niewielkie ryzyko choroby (72, 73). Stosując to podejście, badania asocjacyjne całego genomu (GWAS) wykorzystujące SNP z projektu HapMap pozwoliły na zastosowanie obiektywnego podejścia do skanowania całego genomu i identyfikacji SNP związanych z chorobą (74, 75). Początkowy GWAS dodatkowo zlokalizował locus ryzyka MHC na HLA DRB * 1501, wyraźnie zidentyfikował dodatkowe loci podatności w IL2RA i IL7RA i zidentyfikował kilka innych regionów genu, które odtąd były replikowane (76. 78). IL2R i IL7R są szczególnie interesujące, ponieważ ulegają ekspresji na regulatorowych komórkach T, które silnie zaangażowane są w regulację odpowiedzi immunologicznej w SM (66). Osiem dodatkowych GWAS i metaanalizę przeprowadzono w sumie i zidentyfikowano około 14 regionów o znaczeniu całego genomu (77, 79. 85), w tym kilka wcześniej zidentyfikowanych stowarzyszeń; wśród nich są CD58, IL2RA, EVI5, CLEC16A, IL7RA i TYK2 (77) i TNFRSF1A, IRF8 i CD6 (78). W sierpniu 2011 roku międzynarodowy GWAS współpracujący z ponad 9 000 przypadków MS zreplikował wiele z tych sugerowanych wcześniej skojarzeń i zidentyfikował dodatkowe 29 powieściowych loci podatności. zidentyfikowanie około połowy ryzyka genetycznego dla SM (ref
[podobne: ciasteczka z wróżbą teksty, boję się jeździć samochodem, płatki drożdżowe przepisy ]
[podobne: boję się jeździć samochodem, pekajace piety, mediq legionowo cennik ]