Skip to content

W nowatorskiej formie IFN-y niedobór receptora 1, receptory na powierzchni komórki nie wiążą IFN-y ad 6

2 miesiące ago

743 words

Pacjenci I.1 i II.1 / 2 są homozygotyczni odpowiednio dla alleli 295del12 i C77Y. Dwa allele wytwarzają zatem receptory powierzchniowe, które nie wiążą IFN-y. Mutacje (C77Y, 295del12) wpływają na reszty aminokwasowe (odpowiednio 63 i 85-88) w pierwszej domenie (obejmującej reszty 17. 105) zewnątrzkomórkowego regionu dojrzałego białka IFNy1 (28) (Tabela 1). Poprzednie badanie, w którym wiązanie chimerycznych myszy i ludzkich cząsteczek IFNy1R1 z ludzkim IFN-a został przetestowany (33), pokazał pierwszą domenę i, w mniejszym stopniu, drugą domenę, do uczestnictwa w wiązaniu IFN-y. W badaniach krystalograficznych określono trójwymiarowe współrzędne IFNy1R1-IFN-y. złożony (28). Dokładniejsza rozdzielczość IFNy1R3-IFN-y kompleks można uzyskać w najbliższej przyszłości (28, 34, 35). Mutacja C77Y nie zmienia znanych punktów kontaktowych między cytokiną a jej receptorem. Jednakże podstawienie Cys 63 powoduje przerwanie mostka dwusiarczkowego za pomocą Cys 71, wymaganego do utrzymania nienaruszonego miejsca wiązania IFN-a, jak wykazano wcześniej przez ukierunkowaną mutagenezę Cys 63. Ser, która zniosła wiązanie IFN-y (36). Mutacja 295del12 zmienia co najmniej jeden znany punkt kontaktu między IFNy1R1 i IFN-y. Krystalografia pokazała, że Trp 85 w IFNyR tworzy wiązanie wodorowe z Gly 18 w IFN-y. (28). To prawdopodobnie tłumaczy, dlaczego usunięcie odcinka czterech aminokwasów, w tym Trp 85 (delecja 295del12) znacznie zmniejsza powinowactwo między tymi dwoma ugrupowaniami. Ogólnie obserwowany efekt tych dwóch mutacji jest zgodny z dostępnymi danymi strukturalnymi. Dlaczego mAb specyficzne dla IFNy1R1 mają różne wzorce rozpoznawania dla zmutowanych receptorów 295del12 i C77Y. Zmutowany 295del12 został rozpoznany na komórkach EBV-B przez wszystkie osiem badanych specyficznych przeciwciał, podczas gdy mutanta C77Y rozpoznano tylko przez przeciwciało 177,1. Jednakże na monocytach mutant C77Y był normalnie rozpoznawany przez trzy przeciwciała (AR99, A6, 177.1). Epitopy rozpoznawane przez A6 i R38 zostały zmapowane do pierwszej domeny, podczas gdy rozpoznane przez R99 mapuje do drugiej domeny (37). Epitopy rozpoznawane przez inne mAb (GIR94, GIR208, 21 / 31.1, 177.1 i IR2) nie zostały jeszcze zmapowane. Epitop rozpoznawany przez A6 był szeroko badany w ostatnich latach przez ukierunkowaną mutagenezę i krystalografię (37. 42). A6 rozpoznaje epitop konformacyjny stabilizowany przez Cys 63 (38). Mutant C77Y jest rozpoznawany na monocytach, ale nie na komórkach EBV-B przez A6, co sugeruje, że Cys 63 i mostek disiarczkowy Cys 63. 71 są ważne, ale nie są niezbędne przy fałdowaniu epitopu A6. Krótki segment (reszty 14. 111) w pierwszej domenie jest dobrze rozpoznawany przez A6 (39), a kilka reszt, w tym Trp 85, okazało się krytyczne dla wiązania A6 (41). Jednakże mutant 295del12 (pozbawiony reszt 85. 88) został wykryty przez A6, co sugeruje, że brak pozostałości 85 został zrekompensowany przez utratę trzech sąsiednich reszt. Stwierdzono, że epitop rozpoznawany przez R38 pokrywa się z rozpoznawanym przez A6, co odpowiada ich podobnemu rozpoznaniu zmutowanego 295del12 (19, 36, 38, 39, 41, 42). Co ciekawe, mutant C77Y nie został rozpoznany przez aR38, nawet na monocytach, co sugeruje, że Cys 63 i mostek disiarczkowy Cys 63. 71 są niezbędne do zwijania epitopu AR38. Epitop rozpoznawany przez R99 został zmapowany do regionu międzydomeny i drugiej domeny (19, 36, 38, 41, 43). To prawdopodobnie tłumaczy, dlaczego receptory 295del12 i C77Y, zmieniające reszty w pierwszej domenie, są rozpoznawane przez P R99. Nasze badania sugerują ponadto, że reszty 85. 88 (delecja 295del12) nie są istotne dla interakcji z pięcioma innymi badanymi przeciwciałami, podczas gdy Cys 63 (C77Y) jest niezbędna do rozpoznania przez jedno inne przeciwciało (GIR-94) i ważne dla uznania przez trzy osoby. inne przeciwciała (21 / 31.1, GIR208 i IR2). Niemniej jednak Cys 63 nie jest niezbędna do rozpoznania przez 177,1 mAb. Klinicznie, poprzednie doniesienia zasugerowały, że całkowity niedobór IFNyR można zdiagnozować lub wykluczyć za pomocą cytometrii przepływowej z przeciwciałami specyficznymi dla IFNy1R1 (3. 8, 11). Mutacje scharakteryzowane w niniejszym dokumencie demonstrują, że wykrycie cząsteczek IFNy1R1 na powierzchni komórki nie jest wystarczające do wykluczenia diagnozy całkowitego niedoboru IFNy1 Rl (Figura 5). Nawet normalne wykrycie powierzchniowego IFNyR1 z jednym lub większą liczbą z siedmiu testowanych przeciwciał blokujących, jak widać u naszych czterech pacjentów, nie wyklucza mutacji w miejscu wiązania IFN-a, powodując całkowity niedobór IFNa R1. Co więcej, komórki od jednego pacjenta były rozpoznawane przez wszystkie testowane mAb, pokazując, że subtelne mutacje mogą zakłócać miejsce wiązania IFN-a bez zmiany aż ośmiu epitopów, w tym epitopów, które prawdopodobnie pokrywają się z miejscem wiążącym cytokiny. chwytnik. Poprzednie badania sugerowały, że mutacje missense są związane z częściowym, w przeciwieństwie do całkowitego, niedoborem IFN-a1 (13)
[podobne: najlepsza pozycja do spania, medicor gliwice, przychodnia pruszcz gdański ]
[podobne: epiduo żel cena, azotyny w moczu, medicor gliwice ]