Skip to content

W nowatorskiej formie IFN-y niedobór receptora 1, receptory na powierzchni komórki nie wiążą IFN-y czesc 4

1 tydzień ago

754 words

Komórki EBV-B od trzech pacjentów (I.1, II.1, III.1), zdrowej kontroli i pacjenta bez ekspresji IFNy1R1 inkubowano z nieglikozylowanym 125I (IFN-y. Te linie komórkowe nie wydzielają wykrywalnych ilości IFN-y przy analizie za pomocą testu ELISA (nie pokazano). Brak specyficznego wiązania rekombinowanego IFN-y obserwowano w przypadku komórek od pacjentów I.1, II.1, III.1 lub pacjentów bez ekspresji IFNy-R1 (Figura 3). Przeciwnie, komórki ze zdrowej kontroli eksprymują receptory o wysokim powinowactwie do IFN-y. Tak więc pacjenci. komórki nie wiążą IFN-y, przypuszczalnie dlatego, że zmutowane są cząsteczki IFNy1R1 związane z błoną. Wiązanie glikozylowanego IFN-y nie został określony, ale oczekuje się, że będzie odzwierciedlał formę nieglikozylowaną (28). Wydaje się, że zmutowane receptory powierzchni komórkowej kodowane przez allele 295del12 (pacjent I.1) i C77Y (pacjenci II.1 i II.2) całkowicie utraciły zdolność do wiązania IFN-y. Ponieważ zidentyfikowano dwa zmutowane allele IFNGR1 (V61Q i 652del3) u pacjenta III.1, nie jest jasne, czy tylko jeden lub oba zmutowane receptory są eksprymowane na powierzchni, a zatem czy tylko jeden lub oba mogą nie wiązać IFN-y. Figura 3 Brak specyficznego wiązania 125I (3 IFN-y do komórek pacjentów. Hodowane komórki EBV-B od badanych pacjentów (I.1, II.1, III.1), osoby zdrowej kontroli (pozytywna kontrola, C +) i pacjenta zgłoszonego gdzie indziej z całkowitym niedoborem IFNa R1 i bez ekspresji IFN . Rl (kontrola negatywna, C5) inkubowano z różnymi stężeniami 125I p IFN-y, a wiązanie specyficzne oznaczano ilościowo. Analiza Scatcharda dała wartości Ka wynoszące 9,6 x 109 Mp i 602 miejsc wiązania na komórkę kontrolną (B, związany, F, wolny). Nie wykryto żadnego specyficznego wiązania z komórkami od jakiegokolwiek pacjenta. Ten eksperyment jest reprezentatywny dla trzech eksperymentów. Zbadaliśmy, czy pacjenci mieli niedobór IFN-a1 R1, a jeśli tak, czy było to całkowite czy częściowe, przez badanie reakcji komórkowych na IFN-y. Komórki EBV-B od trzech pacjentów (I.1, II.1, III.1), zdrowego osobnika, pacjenta z całkowitym niedoborem IFNy-R1 i bez ekspresji IFNy-R1 (3) i pacjenta z częściowym dominującym IFN Niedobór R1 (17) stymulowano IFN-y, a translokację jądrową STAT-1 wykrywano za pomocą testu przesunięcia ruchliwości elektroforetycznej. W komórkach tych trzech pacjentów nie wykryto białek wiążących się z motywem GAS, nawet jeśli komórki te inkubowano z wysokim stężeniem IFN-y. (105 IU / ml) przez 30 minut przed przygotowaniem ekstraktu jądrowego i jego elektroforezy (10 .g) (Figura 4a). W tym samym eksperymencie nie wykryto żadnego STAT-1 w jądrach komórkowych od pacjenta bez ekspresji IFNyR1 i całkowitego niedoboru IFNy1R1. Przeciwnie, cząsteczki STAT-1 wykryto w jądrach ze zdrowej kontroli i, na niższym poziomie, u pacjenta z częściowym dominującym niedoborem IFNy1R1. Rysunek 4 Brak sygnalizacji przez IFN-y receptory w komórkach pacjentów. (a) Hodowane komórki EBV-B od badanych pacjentów (I.1, II.1, III.1), osoby zdrowej kontroli (kontrola pozytywna, C +), pacjent zgłaszany gdzie indziej z dominującym częściowym niedoborem IFNy1 Rl (wt. / 818del4) (częściowy niedobór, Pd) i pacjenta opisanego gdzie indziej z całkowitym niedoborem IFNy1R1 i brakiem ekspresji IFNy1R1 (kontrola negatywna, C_), stymulowano różnymi stężeniami IFN-y. (IU / ml). Translokację translokacji jądrowej STAT-1 wykryto za pomocą testu przesunięcia ruchliwości elektroforetycznej, stosując znakowaną radioaktywnie sondę DNA. Rywalizacja z nieznakowaną sondą (E) jest wskazana. (b) Hodowane fibroblasty transformowane SV-40a od jednego pacjenta badanego (III.1), zdrowego osobnika kontrolnego (pozytywna kontrola, C +) i pacjenta opisywanego w innym miejscu z całkowitym niedoborem IFNa R1 i bez ekspresji IFNy1R ( 107ins4 / 200 + 1G. A) (kontrola negatywna, C.) Stymulowano IFN-y. (5 x 104 IU / ml). Ekspresję na powierzchni komórkowej cząsteczek HLA-DR wykrywano za pomocą cytometrii przepływowej z mysim mAb swoistym dla HLA-DRp (ciemna linia) i izotypowym przeciwciałem kontrolnym (linia lekka). Następnie badaliśmy bardziej odległe zdarzenie, indukcję cząsteczek HLA-DR na powierzchni transformowanych SV-40 p fibroblastów po 48 godzinach stymulacji IFN-y. Nie wykryto cząsteczek HLA-DR metodą cytometrii przepływowej przy użyciu swoistych przeciwciał, jeśli komórki pacjenta III.1 lub innego pacjenta bez ekspresji IFNaR1 i pełnego niedoboru IFNa1a (mutacje 107ins4 i 200 + 1G. A) (11) były stymulowane wysokimi stężeniami IFN-y (5 x 104 IU / ml) (Figura 4b). Przeciwnie, cząsteczki HLA-DR wykryto na kontrolnych fibroblastach po ekspozycji na niskie (nie pokazane) i wysokie (Figura 4b) stężenia IFN-y. Fibroblasty od pacjentów I.1, II.1 i II.2 nie były dostępne
[hasła pokrewne: pytania do złotych myśli, wyszukiwarka sanatorium nfz, ciasteczka z wróżbą teksty ]
[więcej w: ciasteczka z wróżbą teksty, ciasteczka z wróżbą teksty śmieszne, ciastka z wróżbą teksty ]